Pazar sabahı her zaman olduğu gibi gazetelerin sayfaları arasında dolaşırken bir haber dikkatimi çekti. Akhisar sigara fabrikasına “Ülker” grubu talip olmuş. Muhalefet karşı çıkmış her zaman ki gibi.
Yıllardır atıl durumdaki sigara fabrikasını “Ülker” grubunun süt fabrikası yapmak istemesi gerek Akhisarlıları gerekse beni heyecanlandırmaya yeterli oldu. Dahası…
Nisan ayında Akhisarlılarla bir araya gelen, Garanti Bankası Eski Genel Müdür Yardımcısı Akın ÖNGÖR’ü bilmeyeniniz yoktur.
Bankacılık başarısını anlatmak haddime değil. Burada başka bir konuya değinmek gerekiyor.
Eşinin isteği üzerine Akhisar’a Gülin ÖNGÖR Anadolu Kız Meslek ve Kız Meslek Lisesi’ni yaptırdı.
Yaptırmakla kalmayıp okulun tüm harcamalarını daimi olarak karşılayacak gelir modeli geliştiren Öngör, Akselendi Kasabası’na kurduğu şaraplık üzüm bağı ve şato usulü üretim yapan şaraphanesinde “Selendi” ve “Sarnıç” markalarıyla ürettiği şaraplardan elde ettiği gelirlerin tümünü bu okul için harcıyor. Dahası…
Melankolik bir gecede karalıyorum bu satırları. Radyonun tıngırtısı ve ateş böceklerinin ezgileriyle geçen bir gece. Rüzgarsız bir Eylül akşamı. “Karasonya” Ovasında tütün kırmaya çalışan bir ailenin, kargıdan yapılmış çardağından yazıyorum bu sefer… Dahası…
Uzun uzun yazılacak o kadar çok şey var ki şu iki kelime için.
Sevgi, sözlüklerde “İnsanı bir şeye ya da bir kimseye karşı yakın ilgi ve bağlılık göstermeye yönelten duygu” olarak tanımlanırsa da, bu tanımın yetersiz ve yüzeysel olduğunu söyleyen birçok kişi, sevginin tam anlamıyla tanımlanamayacağını düşünüyor. Saygı da zaman zaman kibarlık veya görgü ile eş anlamlı kullanılsa da, bunlar birer davranışken saygı bir tutumdur. Sevgide serbestlik, saygıda mecburiyet olduğunu düşünmüyor değilim. Duygu toplumuyuz ki hep tartışmalarda “sevgi” der olduk. Eğer karşınızdakinin sözlerine değer vermez, dinlemezseniz; ne kadar severseniz sevin noksan bir şey vardır orda. Dahası…
Bu sabah her zamankinden biraz daha erken uyandım. Gecenin yorgunluğu çöken gözlerime baktım aynada. Bağcıklarımı bağlayıp çıkarken evden, güneşin sıcaklığı buluştu ellerimle. Kapının kilidi, çöp arabasının kokusu, köşede yuvarlanan kediler, mavi önlüğüne tek düğmesini iliştirdiği beyaz yakasını sallaya sallaya okula giden o çocuk…
Hepsi aynı. Hepsi dünden farksız… Dahası…
Bir zamanlar 1 oğlu ve 1 eşeği olan fakir bir evli çift varmış.
İmkanlarını daha iyiye götürmek ve dünyayı tanımak için şehir-şehir dolaşmaya karar vermişler ve küçük oğullarını eşeklerinin sırtına bindirip yola koyulmuşlar.
İlk geldikleri köyde insanların arkalarından:
”Şu terbiyesiz çocuğa da bakın! Kendisi eşeğin sırtında rahatça yolculuk ederken, zavallı anne ve babası kan ter içinde yürüyorlar!’ ‘ dediklerini duymuşlar. Dahası…
Akhisar’ın tozlu topraklı yollarında gezmeye doyum olmuyor! Tozunu yutmadan anlaşılmıyor kent ile köy arasındaki o ince çizgi. Başka hiçbir yerde göremezsiniz. Kaldırım dururken yolun ortasında yürür benim insanım. Öyle ya içinizden geçirmiyor da değilsiniz hani! “Kardeşim! Kaldırımlara kadar araç park etmeseler biz caddenin ortasından niye yürüyelim?” dediğinizi duyar gibiyim. Haklısınız aslında. Ali beyefendinin kapısının önüne park ettiği bir arabası var. Evi de Nakliye Caddesinde. Arabasıyla Tahirün Caddesindeki işine giderse olacağı bu tabi. Çözene helal olsun Akhisar’ın trafik derdini… Dahası…
Yıllarca birlikte büyümüş, ayrı şehirlerde uzun süren eğitimlerini tamamladıktan sonra Akhisar’a dönen iki genç karşılaşır Tahir Ün Caddesi’nde. Akhisar’a varıp Akhisarlı bir dostla buluşmanın keyfiyle bavullarını bırakıp sarılırlar birbirlerine… Dahası…
2007′de çok şey oldu çok…
Ölümler, suikastlar, seçimler, referandumlar, futbol maçları, kutlamalar, patlamalar, doğumlar en önemlisi, dedikodular, sloganlar, araç yakmalar, afetler, kazalar, yepyeni sinema filmleri, açılışlar, kokteyller, yenilikler… Her şey. Aklınıza ne geliyorsa. Oldu-bitti. Yaşadık… Dahası…